<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<oembed><version>1.0</version><provider_name>Camdemy1.0</provider_name><provider_url>https://eeclass.ouk.edu.tw</provider_url><title>令人怦然心動的人文學選讀03</title><description></description><author_name></author_name><author_url>https://eeclass.ouk.edu.tw/user/</author_url><converting>0</converting><thumbnail_url>https://eeclass.ouk.edu.tw/sysdata/doc/a/af0f8d4be5bdc3ca/8407_l.jpg</thumbnail_url><thumbnail_height>360</thumbnail_height><thumbnail_width>640</thumbnail_width><html>&amp;lt;iframe width='720' height='405' id='ccShare473355' frameborder='0' scrolling='no' src='http://eeclass.ouk.edu.tw/media/e/473355'&amp;gt;&amp;lt;/iframe&amp;gt;</html><type>video</type><width>720</width><height>405</height><duration>32:20</duration><index><item_1><title>課程片頭</title><time>0</time><indent>0</indent><sn>1</sn></item_1><item_2><title>令人怦然心動的人文學選讀第03講</title><time>60233</time><indent>0</indent><sn>2</sn></item_2><item_3><title>姚際恆《詩經通論》標此詩為興體，並云：「此自是賢人隱居水濱，而人慕而思見之詩。」姚際恆認為興體只是借物以起興，不必與正意相關。因此，「蒹葭蒼蒼，白露為霜」兩句，只是一種借物而起興，因韻而抒懷，與以下的慕賢思想不必相關。所以前兩句只是景色的描繪、直接形象的呈現，活躍了那種物景之動人，以引起後面之興。</title><time>152932</time><indent>0</indent><sn>3</sn></item_3><item_4><title>朱熹《詩集傳》云此詩為賦體，他不認為此詩為興。因為就他的解釋，此詩是在敘事寫景之中，直接抒發內心情感，表達了一種思慕、追求的熱情。他說：「此詩言秋水方盛之時，所謂彼人者，乃在水之一方，</title><time>261730</time><indent>0</indent><sn>4</sn></item_4><item_5><title>上下求之，而皆不可得，然不知其何所指也。」朱熹認為此詩是賦體，原因是朱熹認為此詩完全在表達眼中所見的景色，和心中所擁有的感情，傳達出一位思慕者對愛慕的伊人上下求之不得的苦惱和憂傷。</title><time>289929</time><indent>0</indent><sn>5</sn></item_5><item_6><title>本詩三章皆為相同的結構，透過章節複沓的句法，塑造出迴環反覆的節奏；並在每章的章首運用「起興」筆法，藉迷離的秋景引發追求者的思慕之情，營造詩境的朦朧美，也達到情景交融的效果。</title><time>331529</time><indent>0</indent><sn>6</sn></item_6><item_7><title>起興透過聯想所進行的敘述描寫。或觸景生情，或藉景增情，用以製造氛圍、烘托情意，並引起下文。</title><time>418062</time><indent>0</indent><sn>7</sn></item_7><item_8><title>詩經</title><time>452562</time><indent>0</indent><sn>8</sn></item_8><item_9><title>分布地域以黃河流域為主，為先秦北方文學的代表，各篇作者多不可考。</title><time>517127</time><indent>0</indent><sn>9</sn></item_9><item_10><title>《詩經》經秦焚書後，至漢復傳，共有齊、魯、韓、毛四家解《詩》，但前三家先後亡佚，只有《毛詩》流傳下來。</title><time>535328</time><indent>0</indent><sn>10</sn></item_10><item_11><title>四家解詩</title><time>592026</time><indent>0</indent><sn>11</sn></item_11><item_12><title>一、名稱</title><time>623127</time><indent>0</indent><sn>12</sn></item_12><item_13><title>二、時間</title><time>667026</time><indent>0</indent><sn>13</sn></item_13><item_14><title>四、篇數</title><time>713026</time><indent>0</indent><sn>14</sn></item_14><item_15><title>五、編集</title><time>760726</time><indent>0</indent><sn>15</sn></item_15><item_16><title>六、內容</title><time>965656</time><indent>0</indent><sn>16</sn></item_16><item_17><title>七、分布地域　以黃河流域為中心</title><time>1025290</time><indent>0</indent><sn>17</sn></item_17><item_18><title>八、特色</title><time>1048089</time><indent>0</indent><sn>18</sn></item_18><item_19><title>九、地位1.中國韻文之祖。2.中國純文學之祖。3.中國最早詩歌總集。4.先秦北方文學代表。5.四言詩之代表。6.開後世「言志文學」之先河。7.十三經之一。</title><time>1097222</time><indent>0</indent><sn>19</sn></item_19><item_20><title>補充說明1.篇名多簡縮首句文字為題，與詩義無關。2.《小雅》中六篇「有目無辭」，以笙器伴奏，故稱「笙詩」。此六篇分別為：〈南陔〉、〈白華〉、〈華黍〉、〈由庚〉、〈崇丘〉、〈由儀〉。</title><time>1143255</time><indent>0</indent><sn>20</sn></item_20><item_21><title>3.《詩經》的作品原本全是樂歌，是配樂歌唱的，一部分還配合舞蹈。《墨子．公孟》：「儒者誦《詩》三百，弦《詩》三百，歌《詩》三百，舞《詩》三百。」</title><time>1191321</time><indent>0</indent><sn>21</sn></item_21><item_22><title>4.〈毛詩序〉點出了「詩言志」的傳統：「詩者，志之所之也，在心為志，發言為詩。情動於中而形於言，言之不足故嗟嘆之，嗟嘆之不足故詠歌之，詠歌之不足，不知手之舞之，足之蹈之也。」</title><time>1215120</time><indent>0</indent><sn>22</sn></item_22><item_23><title>《詩經》有「六義」：風、雅、頌、賦、比、興。風、雅、頌為文體性質。</title><time>1272254</time><indent>0</indent><sn>23</sn></item_23><item_24><title>「風」依地域分有十五《國風》，為民間歌謠；「雅」分《大雅》和《小雅》，前者為朝會樂歌，後者為宴饗樂歌；「頌」分《周頌》、《魯頌》、《商頌》，多為祭祀神明、祖先的樂歌。</title><time>1310719</time><indent>0</indent><sn>24</sn></item_24><item_25><title>賦、比、興為表現手法。「賦」是直接鋪寫；「比」、「興」都與聯想有關，「比」是以彼喻此，用物喻志，「興」是藉物起興，據眼前景物引發意念，常用在篇首或章首。</title><time>1340286</time><indent>0</indent><sn>25</sn></item_25><item_26><title>Slide 25</title><time>1376119</time><indent>0</indent><sn>26</sn></item_26><item_27><title>Slide 26</title><time>1402885</time><indent>0</indent><sn>27</sn></item_27><item_28><title>Slide 27</title><time>1407119</time><indent>0</indent><sn>28</sn></item_28><item_29><title>Slide 28</title><time>1432186</time><indent>0</indent><sn>29</sn></item_29><item_30><title>Slide 29</title><time>1472251</time><indent>0</indent><sn>30</sn></item_30><item_31><title>Slide 30</title><time>1617217</time><indent>0</indent><sn>31</sn></item_31><item_32><title>《詩經》的句式以四言為主，多採重章疊唱，音節自然和諧，語言樸素優美，富藝術感染力，是中國韻文及純文學的源頭。此外， 《詩經》題材廣泛，內容豐富，是研究上古時代北方生活的重要史料。</title><time>1707650</time><indent>0</indent><sn>32</sn></item_32><item_33><title>課程片尾</title><time>1880714</time><indent>0</indent><sn>33</sn></item_33></index><resolution><playtype>fs</playtype><subtype></subtype><src>1920x1080</src><mp4>720x404</mp4><mp4_hd>1280x720</mp4_hd><mp4_1920>1920x1080</mp4_1920><mp4_4k></mp4_4k><mp4_src></mp4_src><mp4_base></mp4_base></resolution><base_image><thumb>https://eeclass.ouk.edu.tw/sysdata/doc/a/af0f8d4be5bdc3ca/8407.jpg</thumb><cover>https://eeclass.ouk.edu.tw/sysdata/doc/a/af0f8d4be5bdc3ca/cover.jpg</cover><storyboard>https://eeclass.ouk.edu.tw/sysdata/doc/a/af0f8d4be5bdc3ca/video/thumbs/storyboard.jpg</storyboard></base_image><srcFrom></srcFrom><base_url>https://eeclass.ouk.edu.tw/sysdata/doc/a/af0f8d4be5bdc3ca</base_url><status>1</status></oembed>
